Edit your page

Ross Curry doet altijd wat zijn hart hem ingeeft. Op een slim bedachte, hippe kruisbestuiving zul je de Amsterdamse ras-muzikant niet betrappen. Al sinds zijn geboorte in 1969 stroomt die kruisbestuiving als vanzelf door zijn aderen. Het is soul én rock’n’ roll pur sang. Luister maar naar zijn blanke Otis Redding-stem. Luister maar naar de vlammende gitaarlicks die je als een hitsige voetzoeker tegemoet schieten.

Ross Curry vertelt op zijn officieel tweede solo-cd ‘69’ zijn verhaal in liedjesvorm en draait nergens om heen. Op dit pasgeboren kindje heeft hij alle ingrediënten uit voorgaande scheppingen zodanig verenigd dat het totaal groter is dan de som der delen: de explosiviteit en de lichte psychedelica van zijn roemruchte groep van tien jaar geleden Spo Dee O Dee, de poppy branie van zijn vorige band Shamus (cd: Doolally, 1996), de recht-voor-zijn-raap-soul van zijn geslaagde Otis Redding-tribute-tour uit 1998 en de losse, improviserende manier van spelen die hij met zijn hobby-trio Seed inmiddels tot handelsmerk heeft verheven. En de liedjes natuurlijk. Curry’s liedjes kunnen zich compositorisch niet alleen meten met een door hem sterk bewonderde collega als Paul Weller, door de ongedwongen live-sound van ieder nummer op ‘69’ komt hij ook nog eens 100% geloofwaardig over.

Die groovy live-feel op ‘69’ ontstond in samenwerking met onverslijtbare keien uit de vaderlandse rock en funk. Ex-Fatal Flowers-kopstukken Henk Jonkers, Geert de Groot en Robin Berlijn kregen het met Curry muzikaal flink aan de stok, met adrenaline-verhogende grooves en onchristelijk wulpse, speelse gitaar-erupties als prettig gevolg. Gelouterde funkateers als drummer Martijn Bosman, bassist Manuel Hugas en toetsenist Wiboud Burkens legden op hun beurt waar nodig een afgemeten strakke beat neer om Curry’s gevoeligste songs alle ruimte te geven.

Naar intellectueel of maatschappelijk hoogdravende thema’s is het tevergeefs zoeken in die tien nieuwe pareltjes. In zijn Engelse moedertaal, de natuurlijke taal van de gewone mensen uit zijn geboortestad Liverpool, bezingt de inmiddels vader geworden Curry alle basale behoeften, schoonheden en banaliteiten die de liefde sinds mensenheugenis tot zo’n geliefd en verslavend thema maken. Hartverscheurend romantisch zoals het een echte soulzanger betaamt. En escapistisch, nukkig en provocerend zoals het een rocker in hart en nieren betaamt.

‘69’ kwam tot stand in de E-Sound Studio (de oude Dureco-studio) die bekend staat om zijn karakteristieke seventies-geluid. Een paar nummers werden opgenomen in de Brusselse Jet Studio’s, de favoriete opname-plek van inmiddels ter ziele gegane grootheden als Jacques Brel, Urban Dance Squad en Edith Piaf. Met K’s Choice-technicus Werner Pensaert en producer/gitarist J.B. Meijers afwisselend achter de mix-knoppen heeft de kleine zanger met de grote stem het eindelijk helemaal voor elkaar gekregen: een door hem zelf geproduceerde en zeer ongecompliceerd klinkende plaat van tijdloze snit. Een emotioneel staaltje rock’n’soul om juichend in je roerige sixties-, seventies-, of andersoortig rock’n’roll-hart te sluiten.