|
Het is onmogelijk om de rock’n roll geschiedenis van Erny Green in een kort bestek weer te geven. Na vanaf eind jaren zeventig in Achterhoekse punk- en new wave bands gespeeld te hebben, vertrekt hij in 1984 naar Utrecht om literatuur te studeren. Vanaf 1988 zegt hij de geordende maatschappij vaarwel om als straat- en kroegmuzikant de wereld rond te trekken (Europa, USA, Mexico, Guatamala).
Vanaf 1992 echter, laat hij zich steeds meer op de Nederlandse podia zien en vestigt al snel een naam als rasperformer. Ook brengt hij in de jaren negentig drie albums uit die allemaal unaniem goed ontvangen worden (met name het solo live album “Expectations” uit 1997). De nummers die Green schrijft bevatten een keur van onderwereld sujetten die de meeste mensen slechts van de TV kennen. Daarnaast is hij een meester in het vertolken van zijn eigen meesters (zoals Bob Dylan en Jim Morrison).
Live heeft Erny Green zo’n beetje elk belangrijk podium in Nederland al wel bestegen, zoals bijvoorbeeld Vredenburg, de Melkweg, Tivoli, maar ook beroemde buitenlandse podia als het New Yorkse “CBGB’s”. Met zijn geweldige stemgeluid, zijn steady gitaar en jankende mondharmonica weet hij elke zaal binnen no time voor zich te winnen.
Vanaf midden 1999 is Erny Green volop aan het optreden met zijn band ‘Polgate’, waarmee hij eind 2000 de CD “Home on a horse” uitbracht. De schijf werd tot cd van de maand gebombardeerd in de Music Maker (no. 6, juni 2001) en ook in de overige muziekbladen (zoals Oor, Fret, LiveXS, Music Planet etc.) unaniem als cd van grote klasse ontvangen. De band wist daarmee de aandacht te trekken van gerenommeerd platenlabel ‘Monkeyman’ dat vervolgens de single ‘Captured’ uitgebracht. De single haalde hoge noteringen in verschillende pop-polls (oa. nummer 2 in de jaarlijst van Music Maker). Het tweede album ‘Slow train to nowhere’ is gereed en wordt op 1 juni 2003 officieel ten doop gehouden in Utrecht.
Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en dus blijft Erny Green zijn min of meer wekelijkse solo optredens door het hele land voortzetten, zoals we dat inmiddels al weer zo’n tien jaar van hem gewend zijn.
|
