.
 Live in the Living Room 32, 12 april 2004  


32e editie Live in the Living Room

in Amsterdam. Host: Jonathan Furst.

Programma:



foto's

Lachen en tranen

Huizen zijn (meestal) unieke plekken die een eigen leven leiden. Het ‘huis van gisteravond’ was al een keer eerder het toneel geweest van een Live in the Living Room, maar toen ging het oven-alarm van host Jonathan niet zomaar spontaan af tijdens een optreden. Rutger van Mourik van Flemming kwam er net lekker in toen zijn liedje Hope vergezeld werd door een vrolijk piepen, dat qua toonhoogte bijna in het akkoordenschema bleek te passen. Toen Jonathan het juiste uit-knopje had gevonden, hervond iedereen de voor Live in the Living Room zo kenmerkende aandacht en concentratie.

Het was tevens één van de grappigste momenten van al weer een bijzonder geslaagde (en zeer goed bezochte) Live in the Living Room-aflevering. Nadat Rutger met ingetogen poppy kwaliteitsliedjes van best lieflijke aard en een overtuigende cover van Nick Drake’s Things Behind the Sun op klinkende wijze revanche had genomen op de brutale oven, kwam ook zangeres/gitariste Marijn Wijnands op de proppen met hilarische momenten. De lach en de traan versmolten daarbij haast vlekkeloos. De traan zat vooral in de indringende liedjes. De lach in de droogkomische presentatie. Tevergeefs op zoek naar een tampon in de wc was Marijn bijvoorbeeld tot de conclusie gekomen dat Jonathan wel vrijgezel moest zijn. Jonathan diende haar van scherpe repliek. Iedereen lachen. Met haar opmerking dat er zo veel mooie vrouwen aanwezig waren, zette Marijn vervolgens de hele meute weer op het verkeerde been. “En dit liedje gaat over sterven”, vervolgde zij virtuoos, om de luisteraars daarop weer te overweldigen met kwetsbare vijf sterren-melancholie in een country-achtige verpakking.

Tijdens het optreden van Marien Dorleijn viel er niet opvallend veel te lachen. Genieten geblazen was het wel, want de zanger/gitarist van Moss heeft een prachtig intense stem en liedjes waar de zanger van het Engelse bandje Travis een moord voor zou doen. Gek genoeg waren het twee songs die tot Dorleijn’s singer-songwriter-oeuvre behoren die er qua intensiteit uit sprongen: Previously Unreleased en het intrigerende Butterfly.  Indrukwekkend.

Dit was weer zo’n topavond. In een huiskamer die zijn gelijke niet kent en met een host van allure. En waar alle vijftig aanwezigen blij en vervuld waren.