Hartenkreten in de middag

Helemaal uit Antwerpen, Utrecht en Amsterdam waren de artiesten gistermiddag naar hartje Rotterdam gekomen, om daar in een driedelig paleis op de vierde verdieping hun hart muzikaal bloot te komen leggen. Omdat Live in the Living Room dit keer plaatsvond in het kader van het karaktervolle en zeer veelzijdige festival Motel Mozaïque, was het aanvangsuur verschoven naar een voor vele nachtbrakers christelijk vroeg tijdstip: half drie in de middag. Host en grafisch vormgever van Motel Mozaïque Roeland Otten stond luttele uurtjes daarvoor nog plaatjes te draaien in de schouwburg. Koffie deed echter wonderen voor de kleine oogjes van de ongeveer twintig festivalgangers in de woonkamer. Terwijl het koffiezetapparaat fanatiek pruttelde, druppelden de eerste bezoekers binnen.

SneakerFreak excelleerde voor de derde keer in successie bij Live in the Living Room, met gevoelige en uiterst consciëntieus gestructureerde songs als Waiting For You, Sorry en Naked. Tijdens het tweede nummer kwamen de enigszins verlate deelnemers aan de Motel Mozaïque-fietsroute de huiskamer van de gastvrije familie Otten ‘binnenvallen’. Sommigen nog in vol regenpak-ornaat. Het kleintje Floris Otten zigzagde met zijn beer door het woud van stoelpoten en slaakte ondertussen goed getimede kreetjes tijdens de liedjes van SneakerFreak. Dat Arnold de Boer van Zea ferme hartenkreten kon slaken, was bij de organisatie reeds bekend. In een liedje over zijn ‘dode opa’, nam hij subtiel even gas terug, maar in Dumb Entertainment Unutterable Stupidity en het ijzersterke Party of the Year joeg hij de ademloos toekijkende bezoekers bijna de stuipen op het lijf met zijn volumineuze wanhoop. Onorthodoxe somberheid op orkaankracht: het is één van De Boer’s specialiteiten. Het nieuwe Vlaamse gezelschap Maxon Blewitt had ook veel in huis. Speciaal voor dit akoestische optreden zocht de groep onder leiding van zanger/gitarist Jorbs Krisonne (alias Bjorn Eriksson van Zita Swoon) instrumentjes uit die uitstekend bleken te gedijen tussen de schuifdeuren: een piepklein huiskamerorgeltje en een xylofoon gaven speels tegengas aan de lekker zompige Gretsch-gitaar van Krisonne en het puntige ritmesectietje. De intrigerende songs van Maxon Blewitt laveerden tussen bluesy, getergd, weemoedig en (alternatief) feestelijk en vormden een toepasselijke afsluiting van Motel Mozaïque en van de tweede – en zeker niet laatste – Live in the Living Room in Rotterdam.