Universeel entertainment

Kurt Cobain en Acda & De Munnik kunnen wel naar huis gaan. De nieuwe lichting Nederlandse singer-songwriters die afgelopen zondag op drie hoog in Amsterdam-Zuid voor het voetlicht traden kunnen het best zonder hen. Het olijke doch niet melige duo Han en Tijmen is tamelijk (lees: volslagen) onbekend, maar dat kan niet heel lang meer duren, zelfs al hebben ze geen website, geen demo, geen cd en geen TMF-bestendige artiestennaam. Hun liedjes, hun samenzang, hun onverwachte tekstuele vindingen (probeer het woord neuken maar eens te gebruiken zonder plat te worden) en het flamboyante vioolspel van Tijmen geven genoeg aanleiding tot de aanbeveling: ‘hou deze twee jongens in de gaten’. Het gebiologeerde publiek in de op maat gesneden huiskamer van Ramses en Lot zat op het puntje van de klapstoel. Er werd zelfs aangebeld. Voorbijgangers hadden de mooie zangharmonieën blijkbaar gehoord en zich niet kunnen bedwingen even de oren te luister komen leggen.

Zij waren vervolgens getuige van een opvallende set van delta-blues-Hollander Joep Pelt. De boomlange zanger/gitarist weet wat hij doet en kijkt de luisteraars daarbij priemend aan, alsof de duivel op zijn tong ligt. Tijdens het interactieve gedeelte van zijn optreden neemt hij de laatste eventuele twijfel bij de aanwezigen achterin de huiskamer weg. Het publiek moet ‘go on home in a bodybag, motherfucker’ zingen, en doet dat uiteindelijk met de door Pelt gevraagde agressie. Daarna geeft de talentvolle excentriekeling een mondharmonica’s-solo (twee toonsoorten), terwijl het publiek een straf motown-ritme klapt. Als dat geen muziektherapie aan huis is...

De wat introverte Amerikaanse singer-songwriter Sam Lapides laat zich absoluut niet van de wijs brengen van de zeer uitgelaten stemming die Pelt heeft veroorzaakt. Bijna stoïcijns zingt hij zijn pure en universele liedjes over de liefde. The Only Road en Maybe Someday grijpen de toehoorders dan ook direct naar de keel. Met een stemgeluid dat het midden houdt tussen Vic Chestnutt en R.E.M.’s Michael Stipe zingt de in Californië woonachtige Lapides weemoedige songs, daarbij bijgestaan door ex-Fatal Flowers en -13-gitaarwonder Robin Berlijn, die bewijst dat je op een doodgewone akoestische gitaar prachtige smeuïge gitaarlicks en slide kunt spelen. Veel later op de avond nestelt de rasmuzikant zich in een hoekje om wat akoestisch te jammen met Han en Tijmen, terwijl de overgebleven bezoekers zich verlekkeren aan de exquise salami, pinda’s en rode wijn in plastic bekertjes.