Hot hot hot!

Vaak wordt ons gevraagd of de huiskamerconcerten niet in een knus zaaltje, een mega-tuin of een andersoortig complex georganiseerd kunnen worden. Maar nee, het móet juist in de huiskamer. Daar kan namelijk geen arena tegenop als het gaat om de directheid en nabijheid van akoestische live-muziek. Het moet echter niet veel gekker worden dan afgelopen zondag. De reeds eerder met succes beproefde ‘huiskamerzaal’ van top-host Jonathan Furst in het Amsterdamse stadsdeel Westerpark herbergde zo’n zestig(!) aandachtige en enthousiaste personen. Hoewel het huis een brandweerinspectie prima zou doorstaan, kreeg menigeen het toch flink heet onder en boven de voeten. Maar dat kwam natuurlijk voornamelijk door de opwinding die de drie uiteenlopende optredens veroorzaakte.

Zo wierp youngster Kim extra kolen op het vuur door een nieuw liedje (Mr Valentine) twee keer te spelen en het daarmee een verdiende herkansing te geven, omdat de eerste versie verre van vlekkeloos was verlopen. Als zij dat niet met haar opvallende flair en verve had gedaan, was zij misschien verdomd hard door de mand gevallen (en door het publiek weer liefdevol opgevangen). Het kon Kim niks schelen, net zo min als het haar een zier deed dat het pedaal van de elektrische piano tergend langzaam van haar wegschoof over de glad geboende parketvloer. Kim’s stem en aanwezigheid maakten indruk. De stem van Lydia Wever van het dit keer tot trio gereduceerde Brown Feather Sparrow maakte dat ook, hoewel dat niet aan het volume, maar aan de intensiteit af te meten was. De weemoedige liedjes van deze groep glijden zonder pardon niet alleen de oorschelp in, maar vinden zonder omwegen het centrum van het hart van de luisteraar. De herkenbare lyrische melodielijnen van Wever en haar zingende en traporgel zonder trappers bespelende compagnon Arjen van Wijk (beiden ook bekend van This Beautiful Mess) bulken van transparante schoonheid. Na afloop snellen de bezoekers gehaast richting de band om de ook al zo wondermooie cd Wide Awakens Everything aan te schaffen. Ook La Jeune Fille au Chewing Gum, het nieuwe album van JP den Tex, vond gretig aftrek. De meest ervaren rot van deze avond bracht namelijk een unieke set en palmde de luisteraars en lachers in alsof hij niets anders gewend was. Niet alleen zijn prachtige liedjes Toulouse,Ophélie en het aanstekelijke Life Without Television waren daar debet aan. De kracht van Den Tex zit hem in de som der delen: de liedjes, zijn voordracht, zijn wat onorthodoxe lichaamstaal en de verhalen die bij zijn nummers horen. Ook de aanwezigheid van Marjolein van der Klauw en de steeds fenomenaler wordende gitarist Jac Biko van Powderblue droeg bij aan de algemene verhitting der gemoederen. Eigenlijk was er stiekem sprake van twee concerten tegelijk: die van JP den Tex met Marjolein en Jac als sterbegeleiders, en die van het duo zelf, waarbij JP als derde stem doorleefd ‘meekraaide’ met de wederom tragisch mooie, op country-leest geschoeide songs van Marjolein.