Gaan voor de muziek

's Middags waren ze voor een instore in Get Records (Utrechtsestraat). Wisten niet waar ze 's avonds zouden spelen. Aan hen via de platenzaakbaas het adres doorgebeld. Eerste keer Europa. Moesten helaas een aantal companen achterlaten in Canada, omdat die domweg het vliegticket niet konden betalen. Tja, deze muzikanten uit Canada gaan ervoor. Het zijn: Andy Magoffin, verdienstelijk in zijn eentje de nummers van Two Minute Miracles vertolkend, en The Barmitzvah Brothers gevormd door Jenny Mitchell en Geordie Gordon geflankeerd op de drums door opnieuw Andy. 

Andy trapte af met het Two Minute Miracles-materiaal. Melodische songs van, inderdaad: zo´n 2 minuten.

Daarna was het de beurt aan Rik van den Bosch, net die middag 2e geworden tijdens de 1/2 Finale van de Grote Prijs van Nederland. Rik greep de halve finale in Ekko, Utrecht aan voor zijn cd-presentatie van zijn solo-debuut Out of Town en maakte zijn Live in Your Living Room-optreden ´s avonds eveneens onderdeel van die presentatie. Dus begon Rik met een paar nummers van dit debuut. Te gek finger-picking werk, van een niveau dat je in Nederland niet vaak ziet. Sommige nummers speelde hij ook tijdens zijn reis van New Orleans naar New York een aantal jaar geleden. En daar zat wel een parallel: dat wat Rik een paar jaar geleden deed, de plas over en gaan voor de muziek, dat deden Two Minute Miracles en The Barmitzvah Brothers nu in omgekeerde richting, maar met precies dezelfde insteek: gaan voor de muziek.

Een eerste indruk van The Barmitzvah Brothers laat zich het best omschrijven aan de hand van hun uiterlijk: man met baard ('maar wel lief'), meisje met aan weerszijden knotstaartjes en rood/wit gestreepte lange kousen en een adolescent met ruiten blazer en een beugel. Kortom, schatjes dus. Goed voor een potje af en toe absurdistische muziek en dito teksten, over ´je bent wel bij de band weg, maar we weten toch wel dat je terugkomt (want wij zijn het leukst)´ en een onschuldig vogeltje in een decor van de blauwe lucht en het groene gras. Geflankeerd met allerhande instrumenten, van banjo tot trompet. Overigens, muziek waarmee in dezelfde traditie de hosts van vanavond ook wel raad weten.

Gedurende de hele avond vroeg het illustere trio zich tussen de nummers door af waar ze nu eens naar toe moesten gaan tijdens hun drie resterende vrije dagen in Europa. Het publiek werd uitgenodigd om suggesties te doen, met in het achterhoofd dat de band over een huurauto beschikte en het de eerste keer Europa is.

Uiteindelijk werd ook tijdens de pauze druk gespeculeerd: Parijs (goeie suggestie, maar toch: mwah), Berlijn (klonk al beter), Kopenhagen (ook nog goed berijdbaar, en al geopperd door een goede vriend vooraf), London misschien (zou grappig zijn, want Andy komt ook uit London - maar dan in Canada - 249 inwoners). Anyway, het droeg allemaal bij tot een relaxte, amicale sfeer.

Na de pauze waren de setjes, zoals zo vaak, nog meer intens en nog meer ingeleefd. Daarin liet Rik zien dat hij zich inmiddels heeft ontpopt tot een waar ambachtelijk songschrijver. En eentje van het soort dat het vak verstaat. Via goede songs, goede teksten met daarin op de juiste momenten de juiste herhaling, interessante akkoorden, ruimte voor melodie en daarmee: ruimte voor emoties. Vooral het lied over een verloren liefde `I don´t feel you anymore` ging dwars door merg en been.

The Barmitzvah Brothers gooiden er nog een schepje bovenop, regelden en passant nog een slaapplaats voor de nacht. Al half onder een intro vroeg Andy het publiek of er wellicht iemand nog een bescheiden plekje over had. Het was tekenend voor de sfeer van de avond dat zich al gelijk 2 mensen meldden. Uiteindelijk zou het gezelschap bij de gastvrije hosts blijven slapen.

De volgende ochtend werd besloten wat de bestemming van de resterende 3 vrije dagen zou worden. Want waar ga je heen - eerste keer Europa? Tuurlijk: Pieterburen, zeehondjes kijken. Briljant.