Met uitzicht op het zwarte water van het Spaarne, bevonden we ons in het huis van muziekliefhebber en

-practiseerder Anton Treffers. Met een art deco-vleugel uit de jaren twintig, waar je niet omheen kon. Zo mooi. En natuurlijk de knorrend, sluipende zwarte huiskat.

Buurvrouw had twee kannen koffie gemaakt. Bezoekers druppelen binnen. Zo ook de aanhang van Sjoerd, de begeleider van John Carrie. Of ze nog even haar avondeten mocht opwarmen. Pannenkoeken met stroop in de magnetron. De helft van de kamer (achter de piano) gaat propvol, een kleine dertig mensen aanwezig. Get ready voor weer een sympathieke huiskamersfeer.

Kirke trapt af met een uitgebreide, veelzijdige set. Lotte begeleidt haar eigen zang heel goed of het nou piano is of gitaar. Haar stijl is gemakkelijk uit te leggen als ‘breekbaar’ maar is vooral loepzuiver en trefzeker. Marjoleine begeleidt op harmonica, piano, mini-mondharmonica (3cm - ja, het kleinste instrument van de avond) en sopraansax.

Kwaliteit die vanzelfsprekend lijkt door de blijmoedige, pretentieloze voordracht. Tot je je realiseert dat dit helemaal niet zo is; want dit hoor je eigenlijk niet vaak. Hopelijk gaat dit duo nog een poosje mee, want ze vullen elkaar goed aan. Zalvende stem van Lotte en de humor van Marjoleine. Waarbij een perfecte Vlaamse tongval onderdeel vormt van het repertoire, de dames willen ook graag een keer in Antwerpen komen spelen. Het wordt tijd dat Kirke weer eens wat meer aandacht krijgt. Misschien dat het duo zichzelf daarbij een handje kan helpen door wat nieuw materiaal uit te brengen.

De Ier John Carrie vervolgt met een lekkere sfeer, dromerige pianobegeleiding van Sjoerd en een raspende stem. Ook hier vinden de heren elkaar in stevige zang die in de akoestische setting van een huiskamer zo ontzettend goed werkt.

The Heights zijn voor de tweede keer in Live in Your Living Room, de vorige keer eerder dit jaar in Rotterdam. Vier persoonlijkheden, onverstoorbaar, humor. Zo rechttoe rechtaan kan popmuziek zijn. Associaties met Engelse jaren ’60 pop. We horen veel nummers van het debuut Beachyhead. Ook bij The Heights is vaak meerstemmigheid bindend. En de teksten van Naomi zijn grappig. De performance van de band is al met al goed voor een brede grijns, de hele avond. Bassist Mark van Rijnberk grapt: “tja, normaal zijn we een geoliede rockmachine. Maar zo in de huiskamer is ook wel apart.” Weer een brede grijns.

Na de pauze met een iets andere volgorde weer genieten van deze drie op zich heel verschillende acts. Nadien gaan veel cd’s van hand tot hand, al of niet gesigneerd. Host Anton Treffers nipt tevreden aan nog maar eens een cognacje. Wow, wat was de kwaliteit hoog vanavond. En de reacties weer enthousiast.