Voordat
je de optrek van Han Orsel aan
de Hofpoort bereikt, waan je
je in de middeleeuwen.
Zijstraat van de Nieuwegracht,
vlakbij het oeroude Pausdam.
Ook binnen blijkt één van de
keukenmuren volgens de
gastheer zeer oud: zo rond het
jaar 1100. De host: “Tja,
soms denk ik wel eens onder de
afwas: wat deze muren allemaal
niet gehoord moeten
hebben…”. Eén
ding is zeker: wat ze deze
avond te horen zouden krijgen
zouden ze in ieder geval nog niet
vaak hebben gehoord en stof
genoeg geven voor een flinke
portie nagenieten.
De
heren van de New Yorkse band
The WIYOS waren al aanwezig.
Pien Feith even later ook, samen met de eerste
gasten. Het is dan al
duidelijk dat de derde act van
de avond verlaat zou zijn. En
met reden. Vincent Beijer, aka
Phinx, heeft namelijk die
middag in het Vondelpark juist
de Amsterdamse singer/songwriter
contest Mooie Noten gewonnen.
Via een optreden voor het
programma Opium op Radio 1,
haast hij zich samen met
gitarist Jeroen naar de
Hofpoort, waar hij hopelijk om
21.00 uur zal zijn. Pure
rock ’n roll…
Het
sympathieke New Yorkse trio The
WIYOS start met een
onversneden hillbilly sound
(“from West Virginia,
distinctively different feel
than the Mississippi feel”)
en oude blues. Bezetting:
imposante contra-bas,
dobro-gitaar en wasbord met
toebehoren (toeters, bellen,
bekkens, tinnen theekop,
etc.). De nummers worden
gebracht whole-heartedly: met
overtuiging, uitstekende
techniek en performance. Dat
laatste doet af en toe denken
aan de combinatie van hardship
en een enigszins circusachtig
allooi van lieden als Tom
Waits. Oude
nummers van o.m. Fats Waller,
Louis Amstrong en Franky &
Johnny worden ten gehore
gebracht. Het is duidelijk:
deze band ademt hun muziek.
Pien
Feith staat. En zingt. En
laat stiltes vallen. Waarin ze
het vertrouwen lijkt te willen
laten gelden te rekenen op
haar innerlijke puls om de
muziek uit haar te laten
vloeien - wanneer het komt,
zoals het komt. Juist in een
setting als deze, met een
aandachtig stil publiek in een
intieme huiselijke sfeer,
kunnen haar nummers recht je
hart ingaan. Over eenzaamheid,
egoïstische “needy”
vriendjes, dromerige romantiek
en vooral: dat het nou eenmaal
zo is zoals het is. Onder het
adembenemende laatste
setnummer Sunset Bvd.,
schuifelen Vincent en Jeroen
al voorzichtig binnen. Wat
een timing.
Vincent
spettert af met een paar
uitstekende, frisse in volle
vaart gebrachte songs: knap in
elkaar, leuke teksten en
vooral eigen goede
pianobegeleiding. En dan ook
nog eens gezegend met een stem
die af en toe aan Stevie
Wonder doet denken. Impressed.
Na
de pauze gaat het vrolijk
door. Vincent en Jeroen doen
een paar nummers samen, en
Vincent sluit af met een paar
nummers die op de in augustus
verwachte cd staan. En Pien
neemt weer over, zoals wel
vaker bij Live in Your Living
Room, nu nog losser en
ingewijder dan voor de pauze.
The WIYOS sluiten tenslotte af
en doen dat in showende stijl,
compleet met ingestudeerde
pasjes en bewegingen.
Naderhand zijn enthousiaste
reacties niet van de lucht en
snel melden zich al twee hosts
voor volgende Utrechtse
edities aan. The WIYOS blijven
slapen bij de genereuze host
en zouden ’s morgens vroeg
afreizen naar Londen, de
volgende stop op hun zes weken
lange Europese tour. De
wasbordspeler gaf aan dat hij
het ook prima vond gewoon op
de stenen grond te slapen in
het geval de matrassen op
zouden zijn en de
contrabassist gebruikte zijn
contrabashoes als slaapzak. Pure
huiskamer rock ’n roll….
Weer
eens een editie met een
typische Live in Your Living
Room atmosfeer.
