.
Kirsten
	Live in the Living Room editie: 11, 31   Afkomstig uit de singer/songwriterhoek, hebben de teksten van Kirsten uiteraard een heel persoonlijk karakter. ‘Ach, het is allemaal niet zo moeilijk. Het zijn allemaal uit het leven gegrepen dingen,’ oordeelt Kirsten. Haar oudere werk is gemakkelijker om mee te identificeren. De meer recente composities laten meer aan de verbeelding van de luisteraar over. Anders dan men geneigd zou zijn te denken, zijn Kirstens grote muzikale voorbeelden bijna allemaal mannen: Dylan, Dave Matthews en Jeff Buckley. De spreekwoordelijke uitzondering op de regel is Ani DiFranco, bij wie ze al eens in het voorprogramma stond (net als bij Sheryl Crow overigens). Een dergelijk wapenfeit zegt haar meer dan de prijzen die deze muzikale autodidact in haar jeugd reeds in de wacht sleepte. Waar de meeste artiesten uren, dagen, maanden, zo niet jaren in de studio doorbrengen, daar heeft Kirsten haar songs in no time geregistreerd. Samen met drummer Martijn Bosman en bassist Hein Offermans is de basis van de plaat snel in drie à vier takes op de band gezet. ‘Ja we hebben hem met z’n drieën live in de studio opgenomen,’ beaamt Kirsten. ‘Dat werkte voor mij het beste, omdat ik alleen zo het gevoel van mijn liedjes kon vangen.’ Producer Rob van Donselaar legde haar allesbehalve zijn wil op. Van begin tot eind is de samenwerking op voet van gelijkheid verlopen. 'Vroeger luisterde ik te veel naar andermans ideeën. Een jaar geleden zou ik daarom zo’n CD nog niet hebben kunnen maken, zelfs niet met dezelfde muzikanten,’ bekent ze. ‘Nu was ik er pas echt klaar voor.’ In het bijzonder waardeert ze het enorme invoelingsvermogen van Bosman en Offermans. ‘Martijn en Hein hebben zich steeds op mij en het liedje geconcentreerd, waardoor de dingen als vanzelf op hun plek vielen.’ Ondanks de hardere liedjes dan de meeste mensen van haar van het podium kennen, vindt Kirsten haar debuut-CD ‘The Chick Singer’ in feite helemaal niet zo heel erg anders. ‘Mijn akoestische gitaar zit er in. Dat ben ik. Maar ook met band, ben ik het nog steeds,’ klinkt het standvastig. Dat vraagt om uitleg. ‘Kijk ik zing en speel gitaar tegelijkertijd. Voor mij is dat een en hetzelfde ding. Omdat we het in één keer hebben opgenomen met zijn drietjes blijft dat één ding. Die eenheid is voor mijn gevoel niet verloren gegaan. Dat zou wel gebeurd zijn als we gitaar, bas en drums in afzonderlijke laagjes zouden hebben opgenomen, maar dat zou ik nooit willen doen. Nee, deze manier van opnemen is voor mij echt de enige. Dit is échte muziek. Dit is niet verzonnen achter de marketingtafel.’