|
De in Haarlem zetelende
zanger/liedjesschrijver/gitarist/pianobespeler/drummer/
bassist/scenario-editor en muziekleermeester
Maarten Veldhuis scoorde in de jaren tachtig met
zijn band Grin hoge ogen en belandde daarmee
bijvoorbeeld huizenhoog in VARA's Verrukkelukke
Vijftien.
In de jaren negentig heette zijn
groep The Blue Man Can, waarmee hij twee
wereld-cd's opnam voor Sony. Eind jaren negentig
dook Veldhuis op als muzikaal leider bij Bloem de
Ligny en deed hij onder andere van zich spreken
tijdens de ode aan The Band en een proejct dat
gewijd was aan Velvet Underground's Nico. In zijn
jongere jaren drumde hij een aardig moppie bij
Morzelpronk en Zog. Maar dit allemaal terzijde:
Maarten Veldhuis is nog steeds één van de beste
singer/songwriters op Nederlandse bodem. Zonder
dat hij daar zelf misschien erg in heeft is hij
een voorbeeld geweest voor veel andere muzikanten
die een band met Haarlem hebben of hadden. Ook
Living Room-Master of Ceremonies Rick Treffers
heeft veel van hem opgestoken. Waarom? Omdat
Veldhuis' songs vertellend en tekstueel simpel,
intelligent en raak zijn, en zijn ruige,
hartverscheurende stem zich moeiteloos kan meten
met de Jaggers, Harveys en Hammills van deze
wereld.
|
