Met zijn band King Me, heeft Michael Milo inmiddels een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Uit een recensie naar aanleiding van het optreden op het Wellerlo-fi Festival, juni 2002:
"In de uitnodiging werd King Me aangekondigd als de heintje davidsen van de nederlandse lo-fi. En terecht, na vele wisselingen in de bezetting werd de band in z'n geheel opgeheven om daarna toch weer in afgeslankte samenstelling door te gaan. Nu weer stond het podium vol met een redelijk oorspronkelijke bezetting: Michael zong en speelde gitaar, vrouw Janneke op gitaar, Leo op bas, Ariël op viool en Krijn op cello. (...)
Het eerste nummer speelde hij nog gitaar aan de rand van het podium, de rest van de set speelde hij met de stokken. Er werden nummers gespeeld uit de tijd dat King Me nog een band was alsmede nummers die Michael opnam met andere muzikanten (van o.a. Zoppo en Seesaw). Halverwege de set speelde de band een nummer dat ongeveer klonk zoals het destijds was opgenomen. Gaandeweg werd het echter steeds beter: de gitaren, viool en cello klonken steeds luider en speelden fantastisch samen om vervolgens tot een orkestraal en magistraal einde te komen. Niet alleen het publiek maar ook de bandleden zelf leken erg in hun nopjes. Eerder die dag vertelde Michael al dat ze een cover van Nina Nastasia aan hun repertoire hadden toegevoegd. Toen hij later een cover aankondigde vermoedden we dan ook dat het dat nummer zou zijn. Niets bleek minder waar, na een tijdje ontdekten we dat het ging om Enola Gay van OMD. Het nummer begon rustig maar tijdens het refrein liet met name Michael zich volledig gaan: rood aanlopend schreeuwde hij in de microfoon "Enola Gaaaaaaaaaay!" Het is goed om te zien dat muzikanten zich op een podium nog volledig kunnen verlaten in de muziek. Bravo!"
|
